Certyfikat rezydencji podatkowej
Od 1 stycznia 2007 r. w ustawie o PIT obowiązuje definicja certyfikatu rezydencji. Pod tym pojęciem należy rozumieć zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika (art. 5a pkt 21 ustawy o PIT).
Prawidłowy certyfikat rezydencji wydany osobie fizycznej jest dokumentem, w którym zagraniczna administracja podatkowa potwierdza rezydencję podatkową danej osoby fizycznej, czyli posiadanie przez nią miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium danego kraju. Jest to równoznaczne z traktowaniem takiej osoby w tym państwie jako podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Ten dokument jest wydawany dla celów unikania podwójnego opodatkowania, w myśl umowom bilateralnym o unikaniu podwójnego opodatkowania. Umowy te nie określają obowiązującej formy zaświadczenia o miejscu zamieszkania lub siedziby, certyfikat rezydencji nie zawsze wydawany jest na sformalizowanym druku, jak również nie musi wprost zawierać nazwy „certyfikat rezydencji”. Powinien jednak spełniać przynajmniej następujące warunki:
- zostać wydany przez właściwą administrację podatkową,
- określać miejsce rezydencji (miejsce zamieszkania bądź siedziby) podatnika dla celów podatkowych,
- zawierać datę wydania certyfikatu i/lub datę, na jaką potwierdzana jest rezydencja podatkowa.
Certyfikat ma być aktualny na dzień wypłaty wynagrodzenia. O ile właśnie podatnik jest odpowiedzialny za kwestie rozliczeń z fiskusem, to właśnie na nim ciąży obowiązek pozyskania certyfikatu rezydencji podatkowej oraz przekazania go do działu kadrowego pracodawcy.
Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce mają osoby fizyczne, jeżeli posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni. Podlegają one obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów w Polsce, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
Tak więc, mamy do czynienia z dwoma zasadniczo różnymi grupami cudzoziemców:
- przebywających w Polsce powyżej 183 dni w danym roku podatkowym, - posiadających w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy, oraz
- osoby przebywające w Polsce krócej niż 183 dni w danym roku podatkowym - posiadające w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy.
Osoby podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, płacą podatek od całości swych dochodów krajowych i zagranicznych, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
