Telefon stacjonarny i numeracja telefonów w Polsce
W celu założenia telefonu stacjonarnego poza zakupem aparatu telefonicznego należy podpisać umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych z jednym z operatorów oferujących taką usługę, np. z Netią lub Telekomunikacją Polską. Wielu operatorów, szczególnie w większych miastach (np. Aster, UPC, Vectra, itp.), oferuje usługi zintegrowane: telefonię stacjonarną, Internet i telewizję. Można wybrać też tylko jedną z tych usług. Przy czym ich połączenie jest zwykle uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia.
Numeracja telefonów w Polsce.
Numery telefonów stacjonarnych w Polsce są siedmiocyfrowe np. 6XX XX XX). De facto są to jednak numery dziewięciocyfrowe, gdyż numer abonenta stacjonarnego należy zawsze poprzedzić dwucyfrowym numerem kierunkowym. Numery telefonów komórkowych są dziewięciocyfrowe np. 5XX XXX XXX itp.
Dzwoniąc z telefonu komórkowego na inny telefon komórkowy wystarczy wybrać owe dziewięć cyfr. Można też je poprzedzić numerem kierunkowym do Polski tj. +48. Dzwoniąc z telefonu komórkowego (jak i stacjonarnego) na telefon stacjonarny należy najpierw wybrać numer kierunkowy np. 22, 58, 61 i następnie numer stacjonarny.
Polska podzielona jest na strefy numeracyjne i każdej z nich przypisano inny numer kierunkowy. Dotychczas przed numerem abonenta stacjonarnych sieci telefonicznych wybierany był jeszcze prefiks 0, ale od 30 września 2009 r. dzwonimy bez „0” zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 lutego 2008 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych Dz. U. z 2008 r. nr 52, poz. 307, z późn. zm.
Wykaz miejscowości i ich numerów kierunkowych oraz wykaz numerów kierunkowych do innych państw
Dzwoniąc z telefonu stacjonarnego na telefon komórkowy należy najpierw wybrać prefiks 0 i potem numer komórkowy np. 0 5XX XXX XXX.
Połączenia z telefonów stacjonarnych na komórkowe są znacząco droższe niż z innymi telefonami stacjonarnymi. Najtańsze są połączenia w ramach jednej sieci oraz co do zasady tzw. lokalne, strefowe i międzystrefowe. Najdroższe są połączenia zagraniczne.
Istnieją jednak dostawcy usług telefonicznych, którzy oferują tanie rozmowy z zagranicą. Jednym z nich jest Energis Polska Sp. z o.o., który w ramach oferty „Mój numer” oferuje tanie rozmowy międzynarodowe z telefonu stacjonarnego.
Za 0,35 PLN za minutę można dzwonić do: Argentyny, Australii, Austrii, Belgii, Brazylii, Bułgarii, Chile, Chin (także na komórki), Czech, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Gibraltaru, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Hong Kongu (także na komórki), Irlandii, Izraela, Japonii, Kanady (także na komórki), Luksemburga, Malezji, Niemiec, Norwegii, Nowej Zelandii, Peru, Portugalii, Rosji, San Marino (także na komórki), Singapuru (także na komórki), Szwajcarii, Szwecji, Tajwanu, USA (także na komórki), Węgier, Wielkiej Brytanii i Włoch.
Analogiczną ofertę (0,35 PLN za minutę rozmowy z wybranymi krajami) można znaleźć na telegadka.pl. Warto zapoznać się z pełnym cennikiem na gdyż można tam znaleźć porównanie kosztu minuty rozmowy do kilkudziesięciu wybranych krajów. Porównanie dotyczy oferty Tele Gadki i Telekomunikacji Polskiej. Ujęto w nim m. in. ceny połączeń do Armenii, Azerbejdżanu, Estonii, Gruzji (także na komórki), Kirgistanu (także na komórki), na Litwę i Łotwę, do Mołdawii, Rosji (także na komórki), Tadżykistanu i Turkmenistanu na komórki.
Inny sposób na tanie połączenia z zagranicą to zakup w placówkach Poczty Polskiej specjalnych kart telefonicznych, dzięki którym można dzwonić taniej za granicę. Standardowo mają one nominały od 10 do 50 PLN. Zwykle po zakupie karty należy zadzwonić pod określony przez operatora numer i wprowadzić PIN z karty.
Karty, które można nabyć w placówkach Poczty Polskiej to m.in.: Papuga, TeleRabat, Polemika, Ploteczka, Telepin.
Używając karty Papuga można np. dzwonić do Rosji na telefony stacjonarne za 0,27 PLN za minutę, a na telefony komórkowe za 1,51 PLN, na Ukrainę odpowiednio za 0,77 PLN i za 1,51 PLN, na Białoruś za 1,21 PLN i 1,51 PLN, do Wietnamu za 1,17 PLN na telefony stacjonarne i za 3,21 PLN na komórki i do Chin odpowiednio za 0,51 PLN i za 1,51 PLN.
Korzystając z karty Telepin np. na Białoruś można dzwonić za 1,19 PLN na telefony stacjonarne i za 1,49 PLN na komórki, a do Chin odpowiednio za 0,49 PLN i 1,49 PLN.
Czy można zawrzeć umowę o świadczeniu usług telekomunikacyjnych w wynajmowanym mieszkaniu bez zgody wynajmującego?
W przypadku gdy cudzoziemiec wynajmuje lokal to zgodnie z art. 684 Kodeksu cywilnego nie musi on uzyskać zgody właściciela lokalu na instalację telefonu i Internetu stacjonarnego. Dobry obyczaj nakazuje jednak, aby właściciela o tym poinformować.
Art. 684 kodeksu cywilnego:
Najemca może założyć w najętym lokalu oświetlenie elektryczne, gaz, telefon, radio i inne podobne urządzenia, chyba że sposób ich założenia sprzeciwia się obowiązującym przepisom albo zagraża bezpieczeństwu nieruchomości. Jeżeli do założenia urządzeń potrzebne jest współdziałanie wynajmującego, najemca może domagać się tego współdziałania za zwrotem wynikłych stąd kosztów.
Podstawa prawna - ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
