Migrancki Portal Wiedzy

Ubezpieczenie w przypadku podpisania umowy z podmiotem zagranicznym

W przypadku pierwszej sytuacji, istnieje możliwość pracy w Polsce na podstawie umowy zawartej pomiędzy firmą polską a firmą zagraniczną będącą Twoim pracodawcą, pod warunkiem, że deleguje Cię na terytorium Polski (zezwolenie typu C, D i E). Jeżeli nie jesteś obywatelem Unii oraz jesteś delegowany do pracy w Polsce spoza obszaru Państw Członkowskich UE, to pracodawca zagraniczny, który nie ma w Polsce siedziby ani przedstawicielstwa, nie może być płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne.

Oznacza to, że ubezpieczenie społeczne płaci się w kraju, w którym znajduje się siedziba firmy, według obowiązujących tam zasad. W sytuacji, gdy osoby oddelegowane do wykonywania pracy w Polsce będą pozostawać w stosunku pracy jedynie z pracodawcą w swoim kraju i ten podmiot będzie również wypłacał wynagrodzenie, nie będą podlegać polskim ubezpieczeniom społecznym. Jedyną możliwością zgłoszenia się do ubezpieczenia społecznego w Polsce w tym przypadku, jest ubezpieczenie dobrowolne. Pozwala na to art. 7 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm.).

Na podstawie tego przepisu, pracownik sam może przystąpić do ubezpieczenia emerytalnego i rentowego Jeśli jednak z tego skorzysta, to w całości z własnych pieniędzy musi opłacać składki (art. 16 ust. 4 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Podstawę wymiaru składek ubezpieczonych, podlegających dobrowolnie ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż minimalne wynagrodzenie.

W sytuacji obywateli UE, przepisy w zakresie ubezpieczenia społecznego przewidują możliwość podlegania ubezpieczeniu społecznemu tylko w jednym z państw w tym samym okresie. Jeżeli w sytuacji kilku tytułów do ubezpieczenia w różnych państwach UE, taka osoba według przepisów krajowych ma być zgłoszona do ubezpieczeń społecznych w więcej niż jednym państwie, to wówczas na podstawie przepisów prawa wspólnotowego można ustalić, w którym państwie osoba taka powinna zostać zgłoszona do ubezpieczeń.

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 28, 30. 1. 1997)

oraz

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo.

Na skutek braku koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, odmienna jest sytuacja z obywatelami z krajów spoza UE, z którymi Rzeczpospolita Polska nie ma umów międzynarodowych o ubezpieczeniu społecznym Ale, jak wskazuje praktyka i proponowane rozwiązania krajowe, mogą one jednocześnie być włączone w kilka systemów ubezpieczenia społecznego. Oferty alternatywnego ubezpieczenia społecznego dla osób pracujących zagranicą opracowały Fundusze Emerytalne Białorusi, Rosji i Ukrainy.

Taka sytuacja ma swoje plusy i minusy: z jednej strony – szerszy zakres zabezpieczenia, z drugiej zaś, ze względu na płacenie w obydwu systemach, wyższe składki. Podleganie kilku systemom zabezpieczenia społecznego jest korzystne w sytuacji, gdy regularnie przemieszczamy się przykładowo między Ukrainą a Polską i jeszcze nie mamy pewności, w którym kraju chcemy docelowo zamieszkać. Taka sytuacja jest z kolei niekorzystna dla obywateli tych państw, które z Rzeczypospolitą Polską zawarły umowy międzynarodowe w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i dla których umowy te regulują zasady podlegania zabezpieczeniu społecznemu ich obywateli.

Tabela. Umowy zawarte przez Rzeczpospolitą Polską po wstąpieniu do Unii Europejskiej z innymi krajami.

Źródło: www.mpips.gov.pl